isfahan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
isfahan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

5 Ocak 2012 Perşembe

Kelisa-ye Vank

İsfahan'da, şehri ikiye bölen Zayende nehrini Siesepol köprüsünden geçmek gerek önce. Her ne kadar Zayende kuruyalı çok olmuş. Nehrin fotoğraflarını paylaşırken daha uzun anlatacağım bunu. Zayende'nin yatağından yürüyerek de şehrin güney yakasına ulaşabiliyorsun artık. 

Sonra şehrin geri kalanından daha lüks, daha bakımlı evlerin arasından yürüye yürüye Ermeni mahallesine yani Yeni Culfa'ya varıyorsun. Bu mahallede birden fazla kilise var. En büyüğü ise Kilisa-ye Vank. Vank Ermenicede manastır demek bildiğim kadarıyla. 

Kilisenin içerisinde fotoğraf çekmek yasak. Ama ben bunu bilmediğimden, görevliler beni yakalayıp da azarlayana kadar birkaç fotoğraf çekebildim. Keşke hayran hayran bakınacağıma birkaç fotoğraf daha çekseymişim. 

Kilisede broşür olmaması fena oldu tabii. Wikipedia bilgilerinden başka bir şey yok elimde paylaşacak. Onun için de şuraya bakmak en doğrusu. İran Ermenileri içinse buraya.











20 Aralık 2011 Salı

İran'ın şekerleri ve çay


İran'da çayın yanında farklı şekillerde şekerler sunuluyor. Genelde de çayı kıtlama içiyorlar. 

Üstteki fotoğraftaki sarı, yuvarlak olan şekerin adı "pulaki". İsfahan'a özgü bir şeker. İnce karamelden pul şeklinde. Sadesi olduğu gibi hindistan cevizlisi, susamlısı da var. Tadı çok ama çok güzel. Yukarıdaki kasedekinin tamamını çıtır çıtır yedim, oradan biliyorum. O kadar ince ve zarif ki, taşımaya pek uygun değildi. Keşke yanıma biraz alabilseydim. 



Yanındaki ise kesme şeker. Kalıplardan büyük bıçaklarla kesiliyormuş. Bizdeki gibi küp şeklinde değil. Küp şekere nazaran kıtlamaya daha uygun, daha sert. 

İsfahan'da çayı ılık içmek adettenmiş bir de. Çayı bir kısmını çay tabağına döküp, sonra çay tabağından yudumluyorsun. Bana pek cazip görünmedi. Nasıl içildiğinin fotoğrafını çekmek istedim ama karşımdaki adamların suratına bakarak fotoğraf çekemeyecek kadar utangaç, uzakta olup da beni göremeyecek adamları çekmek için gerekli lensi alamayacak kadar da fakirim. Ahaha. Artık aşağıdaki fotoğrafla idare edeceksiniz. 


İran'ın en çok bilinen şekeriyse nabat. Sadesi ve safranlısı var. Her ne kadar artık safranlısının yerine boyalısı var, anladığım kadarıyla; çünkü en ucuz çay bahçelerinde bile sarı nabat ikram ediyorlar. 



O kadar çayhane olmasına rağmen sallama çay ikram ediliyor genelde. Ahmad Tea her yerde. Ancak çok çok ucuz yerlerde demleme çay bulunabiliyor. Şehirler arası otobüs terminallerinde, çok kenar mahallelerde demleme çay içebildim. 

19 Aralık 2011 Pazartesi

İran'ın kapıları


Eylül'ün son haftası ve Ekim'in ilk haftası yol arkadaşımla İran'daydık. Urumiye, Tahran, Kaşan, İsfahan, Şiraz ve Yezd rotasını izledik. Döndüğümden beri fotoğrafları düzeltmek için pek fırsat bulamamıştım. Blogu açtığıma göre, artık yavaş yavaş eklerim fotoğrafları ve kısa öykülerini. 

İran'da kapılara ve kapılardaki tokmaklara takıldım ben. Kapı tokmakları bile erkek ve kadın için ayrı. Kadınsan, üstteki fotoğrafta sağda görünen ve sesi daha tiz olan tokmağı kullanmalısın kapıyı çalarken. Erkekler için olan soldaki tokmağın sesi ise daha tok. Hangisi kadın, hangisi erkek içindi diye şaşırmıyorsun da. Şekilden gayet anlaşılıyor.