18 Mayıs 2012 Cuma

Palmyra Hotel - Baalbek, Lübnan



Geçen yıl yeniden Lübnan'a gittiğimde, DSLR makinemi alalı bir iki ay olmuştu ve makineye pek hakim değildim. Hala da değilim gerçi. Yine de fotoğraflar konusunda en çok üzüldüğüm gezim oldu. Ondan öncesinde en azından kompakt makineyle net fotoğraflar çekebiliyordum. Havanın da kapalı olduğu bir dönemde gittiğimden, bu gezinin fotoğrafları genelde flu. Aralardan nispeten net olanlarını seçip kullanayım dedim. 

Odadan Jüpiter Tapınağı
Baalbek, Lübnan'da, Beyrut'un doğusunda. Lübnan'ın en iyi korunmuş Roma kalıntılarına ev sahipliği yapıyor. Baalbek'ten sonra daha uzun uzun bahsetmeyi planladığımdan, şimdilik bu kasabadan değil de o kasabadaki bir otelden bahsedeyim istedim. 


Palmyra Hotel, Baalbek'teki bu Roma kalıntılarına bakan 100 küsur yıllık bir otel. 1874 yılında Perikili Mimikakis adlı Yunan işadamı tarafından yaptırılmış. Osmanlı paşalarından Alman İmparatoru II. Wilhelm'e, zamanın müzisyenlerinden ressamlarına kadar  sayısız önemli konuğu olmuş. Zaten otelin girişinde de II. Wilhelm'in bir resmi var. Yukarıdaki fotoğrafta ortada hayal meyal görülüyor. Hatta 2. Dünya Savaşı sırasında Nazi karargahı olarak kullanılmış. 


Bu fotoğraf iyice beter, ama elden gelen bir şey yok. Bu fotoğraf, otelin ilk katında, restorana doğru giden holden. Konukların fotoğrafları veya resimleri var duvarlarda. Albert Einstein, Herbert von Karajan, Ella Fitzgerald... Jean Cocteau'nun çizimleri de var duvarlarda. 

Jean Cocteau'nun çizimlerinden biri
Bana, Mustafa Kemal Atatürk'ün kaldığı iddia edilen odayı veriyorlar. Osmanlı subayı iken o da kalmış bu otelde. 

Zamanında Atatürk'ün de kaldığı söylenen odam
Otel yönetimi, konukların hangi odada, hangi tarihlerde kaldıklarının kaydını tutmamış ne yazık ki. O yüzden Mustafa Kemal'in otelde kaldığından emin olsak da, oda rivayete dayalı. Yine de Jüpiter tapınağına bakan bu odadan gayet memnunum. 

Otelde hangi odada kaldığından emin oldukları tek konuk, Charles De Gaulle.  Aşağıda da onun odasının ve yatağının fotoğrafı var. 

Charles de Gaulle'nin odası
1930-1940lardaki haliyle kalmış otel. Yol arkadaşım da, Agatha Christie romanlarından fırlamış gibi duran bu otele bu yüzden getirmek istemiş beni. Ben el işi dantel yatak örtülerine bayılıyorum. 

Dantel yatak örtüleri
Anlattığım gibi, odalar en geç 1940lı yıllarda kalmış. Yataklar, yastıklar eski usul. Banyodaki küvetler, musluklar bile. Sırf o anı yaşamak için bile kalınır. Artık yavaş yavaş dökülmeye başlamış olsa da. İki kişilik oda fiyatı, biz gittiğimiz dönemde 85 Amerikan Doları'ydı. Sanırım sezonda biraz daha artıyor. 

Üst katta, De Gaulle'ün odasının önündeki oturma alanı.
Çalışanları da o dönemlerden kalma sanki. 60-70 yaşlarında adamlar odaları düzeltiyor, garsonluk yapıyor. Hatta yol arkadaşıma, bu garsonların fotoğraflarını çekmenin zor olduğu, çünkü aslında hayalet olduklarına dair bir hikaye bile anlatmışlar. Denemek için ben de birinin fotoğrafını çekiyorum. Dedikleri gibi flu çıkıyor. Ama diğer fotoğraflarım da bayağı flu çıktıklarından, bu hikayenin doğruluğunu teyit edecek insan olmadığıma karar veriyorum. 



17 Mayıs 2012 Perşembe

Piyer Loti - Eyüp Teleferik


Annemle Eyüp Sultan Camii'ne gittikten sonra Piyer Loti'ye çıkıp bir çay içmemek olmazdı. Daha önce hep yağmurlu havalara denk geldiğimden olsa gerek, yeniden teleferiğin fotoğraflarını çekmek istedim. 

Eyüp'ten yukarı doğru teleferiğe binmek biraz zor. Daha önce de gidip sırayı görünce vazgeçtiğim olmuştu. Eyüp'te kuyruk olmasına rağmen, Piyer Loti tarafında beklemeden teleferiğe binebiliyor insan. Tabii ki mezarlıktan aşağı doğru yürüyerek inmek de bir keyif, ama ben teleferik sever olunca ve hele de annem yanımda olunca, teleferiği tercih ediyoruz. 

Piyer Loti İstasyonu
Kabinlere 6 kişi rahatça sığabiliyor. Tek sorun, pencerelerin pleksiglas olması ve fotoğraf çekememek. 

Fotoğraf çekmeye çalışınca da ancak bu kadar oluyor.

Eyüp İstasyonu
Gittiğimizde Nisandı. En azından bir lale fotoğrafı eklemezsem olmaz diye düşündüm. 

Eyüp Sultan Camii


Her yıl, annem birkaç kez yanıma, İstanbul'a gelir. Eyüp Sultan'a gitmeden de dönmek istemez. Bu sefer ben de ona katılayım ve fotoğraf çekeyim istedim. 








Rumeli Feneri yolu



Geçtiğimiz yıl Ekim ayından kalma bu fotoğraflar. Rumeli Feneri'ne doğru giderken. Koç Üniversitesi'ni geçtikten sonra. 


1999'dan beri İstanbul'dayım, İstanbul'u hiç böyle görmemiştim. Bir bilim kurgu filminin ortasındaymışım gibi hissettim. 


Bir yanda İstanbul, bir yanda Boğazın Karadeniz'e açılan ağzı. 

25 Nisan 2012 Çarşamba

Yolcudur Abbas...

Ne zamandır yeni bir şeyler yazamadım buraya. İşe güce daldım, paylaşmak istediğim birçok fotoğraf bir kenarda duruyor. 

Her şeyi ucu ucuna yetiştirme huyum sağ olsun. Az önce işlerimi bitirdim ve toplanmaya başladım. Yarın sabah bana yol görünüyor. 

Bağlasanız durmam artık. 

9 Nisan 2012 Pazartesi

Aş?

Aş, İran'da yapılan koyu kıvamlı bir çorbanın ismi. Aş satan dükkanları var hatta bizdeki çorbacılar gibi. 

Aşın kıvamını tutturmak çok zor olduğundan, yemek yapmada usta kişilere aşbaz denirmiş ki zaten bu da bizdeki aşçıya tekabül ediyor. 

Sevanyan'ın etimolojik sözlüğünde, bu aş sözcüğünün dilimize Farsçadan geçip geçmediği konusunun tartışmalı olduğu söyleniyor. Yine de ben Türkçeye Farsçadan geçtiğine inanıyorum. 

Ne yazık ki dükkanlarda satılan aşın görüntüsü bana pek cazip gelmediğinden aşı denemedim, fotoğrafını da çekmemişim. İnternette aratınca, genelde insanların evde yaptıkları ve dışarıda satılana benzemeyen türlerini gördüm. Sanırım benim gördüğüme en yakını şu: 


21 Mart 2012 Çarşamba

Bağ-ı Fin


İngilizcedeki "paradise" kelimesi, Farsçadaki "pardis" kelimesinden geliyormuş. İran'daki arkadaşların (ki aralarından birinin adı Pardis'ti) dediklerine göre, "pardis" Farsçada vaha anlamına geliyormuş. Etimolojik sözlüklere baktığımda vaha anlamıyla karşılaşamasam da bu öyküyü daha çok beğeniyorum ve arkadaşlara inanmayı tercih ediyorum.   


Bağ-ı Fin, Kaşan'ın biraz dışında. Taksiyle yaklaştıkça, birden bire bu kadar çok ağacın nereden çıktığını merak ediyor insan. O sıcakta dudaklarımız çatlamışken bahçeyi çevreleyen surları geçince, içimizi bir mutluluk kapladı. Gece olana kadar o bahçeden hiç çıkmamayı diledik. Ağaçlar, buz gibi suların aktığı kanallar... Yeter de artardı bize.  


Kaşan'ın pardisi Bağ-ı Fin, suyu hiç kesilmeyen Süleymaniye kaynağının çevresine  ilk olarak 800lü yıllarda yapılmış. Sonra 11. yüzyılda Şah Abbas, bahçenin yerini kaynağın başına taşımış. Şu anda UNESCO listesine girmeyi bekliyor. 


Bahçenin içinde birçok yapı var, ama en güzeli, bahçeye girdiğimizde bizi karşılayan su kanalını takip ederek vardığımız, bahçenin ortasındaki köşk. İçindeki iki kubbenin ikisi de birbirinden şaşırtıcı ve güzel. 




İran'da gördüğüm ilk minyatürler bunlar. Fotoğrafları büyütüp detaylara yakından bakmanızı tavsiye ederim. İp cambazları, dağları delenler, akıncılar, kadınlar, kuşlar, filler, ceylanlar, kurtlar... 







Sultan Amir Ahmed Hamamı


Kaşan, İran'da gördüğüm şehirler arasında en sevdiğim. Tahran'a otobüsle 2,5 saat mesafede, minik bir çöl şehri. 

Şehir tarihi evleriyle ünlü (Fotoğraflarını yakında eklerim bloga.). Bu evler küçük bir meydanın çevresindeler ve o meydanda bir de bu hamam var. 


16. yüzyılda Sefeviler döneminde Safeviler döneminde yapılmış bu hamamın, fayansları, çinileri ve bilhassa alçı işleri çok zarif ve güzel. 





Şu anda hamam sadece müze (ve bazı iddialara göre çayhane - bunu biz görmedik) olarak kullanılıyor. 

Bu hamamın bence en ilginç tarafı, gideceğimizi söylediğimiz herkesin damına çıkmamızı tavsiye etmesiydi. Buyrun, aşağıda da damının bir fotoğrafı var. Aslında aşağıdaki fotoğrafta, İran'da beni en çok etkileyen mimari detay da var ama şimdi anlatmayayım, başka bir yazıya kalsın. 


19 Mart 2012 Pazartesi

Beyrut -Teleferik

Dün Antalya'daki teleferikten bahsedince, aklıma Beyrut'taki teleferik geldi. 

Bu fotoğraflar bayağı eski. Aralık 2008'de Lübnan'a ilk gidişimde çekmiştim. 


Lübnan'ın 20 kilometre kadar kuzeyinde, Harissa köyünün bulunduğu tepe üzerindeki Meryem Ana heykelinin ve yanındaki Maruni katedralinin (aşağıdaki fotoğrafta sağdaki camlı bina) olduğu alanda teleferiğin üst istasyonu var.
 

Teleferik 520 metre yükseklikten, 1,5 kilometrelik bir hatla 10 dakikada deniz seviyesine iniyor. 

 

Kabinler minicik. 4 kişi alıyor. Toplamda kaç kabin var bilmem, ama çok ziyaretçisi olduğundan bir süre sıra beklemek gerek. 



Beklemeye değiyor ama. Havada armut gibi sallanarak ve çevredeki binaların fazlaca yakınından geçerek Beyrut'u izlemek güzeldi. 



Pek heyecanlanıp video bile çekmişim. Fonda da o zamanlar Beyrut'ta her yerde durmadan çalan şarkı var: Nancy Ajram - Bitfakar Fi Eih. 


18 Mart 2012 Pazar

Olimpos (Tahtalı) Teleferik

Geçen hafta ailemi görmek için Antalya'daydım. Cumartesi günü İstanbul'dan bir arkadaş da bana katılınca bir araba kiralayıp biraz dolanalım istedik. 

Olimpos (Tahtalı) Teleferik'le başlayalım dedik. Dünyanın en uzun ikinci, Avrupa'nınsa en uzun teleferiği. 

Kemer'i geçip Olimpos sapağına varmadan sağdan bir yola girmek gerekiyor teleferiğe ulaşmak için. 8 kilometrelik bu biraz virajlı yoldan yavaş yavaş ilerleyerek denizden 726 metre yükseklikteki alt istasyona ulaşıyorsun. 



Seferler yarım saatte bir yapılıyor. Biz gittiğimizde bilet ücreti 30 liraydı. Şehirdeki tur şirketleri de teleferiğe ulaşım ve teleferik ücretini karşılayan turlar düzenliyorlar hafta sonları. Geçen yıl katıldığım turun fiyatı 40 liraydı mesela. 




Her kabin 80 kişi alıyor. Oturacak fazla yer yok ama zaten 726 metreden 2365 metreye 10 dakikada çıkıyor. 

Kabin çok rahat olsa da tek sorun, camın fazlaca yansıma yapması. O yüzden içeriden fotoğraf çekince kendi aksini de çekiyorsun istemeden. 



Üst istasyon beş katlı. İlk varılan katta genişçe bir açık alan var, çevreyi izlemek için. Biz gittiğimizde o kısım karla kaplıydı. Karın içinden tünelle geçmek de güzelmiş. 






İkinci ve üçüncü katta restoranlar var. Fiyatlar gayet makul. Bir kadeh şarap 8 lira, 1 bardak baileys 10 liraydı mesela. O yüzden, pahalı olduğunu sanıp da içmekten çekinmemek lazım. 

En üst katta bir seyir terası ve en alt katta da tuvaletler var. 

2365 metreye bu kadar inşaat malzemesinin neyle geldiğini merak ettik tabii. Yük helikopterleriyle taşımışlar ve inşaat 4 yıl sürmüş. 





En üstteki seyir terasından Alanya'dan Kumluca'ya bütün Antalya Körfezi görünüyor. Uçakla bulutların üstünden, içinden geçmek garip bir şey. Ama minik bir bulutun karşısında öylece durmak başka bir his. 

Arkadaysa Toroslar var. 




Özetle, görmek lazım.